SteelTemplate

Agora, gdzie dawni Ateńczycy handlowali, spotykali się i dyskutowali, to dziś przestronne, zielone miejsce. Ateny posiadają omal 4 mln mieszkańców - to metropolia w 10-milionowym państwie. Dominuje nad nimi maleńki (z daleka) Akropol. Widać go zewsząd: w perspektywie wielu śródmiejskich ulic, z dachu mojego odległego od centrum hotelu, z szosy na wzniesieniu w Pireusie. Nowożytne Ateny zostały stolicą Grecji dzięki randze i sławie Aten antycznych. Gdyby piramidy w Egipcie były wyłącznie "kupą kamieni", to ze 100% pewnością nie przetrwałyby do dotychczasowych czasów. A wszakże nadal stoją, w prawie niezmienionym stanie (choćby to, co teraz oglądają turyści, różni się nieco od tego, czym zachwycał się chociażby Herodot). Arabskie przysłowie mówi, że "wszystko lęka się czasu, a czas lęka się piramid". Król Surid, któremu średniowieczni arabscy kronikarze przypisywali zbudowanie wszystkich piramid w Gizie, chełpił się, że budowa piramid zajęła mu 60 lat, ale jego następcy nie zburzą ich dosłownie w 600, choćby niszczenie jest wszakże łatwiejsze od budowania. Nazajutrz pierwsze kroki kierujemy zatem do Muzeum Morskiego tuż przy porcie, gdzie oglądamy m.in. ekspozycje poświęcone gąbkom i historii ich pozyskiwania. Już w starożytności Kalymnianie słynęli jako świetni poławiacze gąbek, w czym byli znacznie lepsi od mieszkańców sąsiednich wysp. Aż do czasów nowożytnych był to bardzo niebezpieczny zawód. Dopóki nie wynaleziono skafandrów i sposobności dostarczenia powietrza nurkom, jedynym ułatwieniem ich pracy było obciążenie się kamieniem przyspieszającym zejście na dno morza. Wielu traciło życie w głębinach albo na skutek choroby kesonowej, powstającej w następstwie zbyt szybkiego wynurzania się z dużej głębokości. Oglądamy skafandry, hełmy i narzędzia używane niegdyś poprzez nurków , a dodatkowo ich nowocześniejsze wyposażenie, zachwycamy się wydobytymi poprzez nich pięknymi okazami (bilet 3 euro). Przez stulecia wokół Kalymnos gąbek było w bród, dopiero w naszych czasach z powodu biologicznej degradacji wody zaczęło ich brakować. Wielu mieszkańców sąsiednich wysp zrezygnowało z uprawiania tradycyjnego zawodu.